De leegte voorbij

Dit is het verhaal van Karina. Toen zij dit schreef was ze 37 jaar en haar zoontje was toen 3 jaar.

Mijn naam is Karina. In 2001 ben ik naar mijn huisarts gegaan met veel vage klachten. Omdat ik last had van hartkloppingen, onregelmatige hartslag, onrust, angsten en vermoeidheid werd mijn bloed getest. In augustus 2001 werd bij mij een te snel werkende schildklier geconstateerd. De diagnose: ziekte van Graves. Hiervoor ben ik met medicatie behandeld. In 2003 mocht ik stoppen met de medicijnen om te kijken of mijn schildklier weer normaal functioneerde.

In november 2003 werd ik zwanger. Al vroeg in mijn zwangerschap wist ik dat er een mannetje op aarde zou komen en tevens een lieve man van aarde zou vertrekken.

Mijn zwangerschap stond in het teken van zeer ambivalente gevoelens en emoties omdat mijn vader ernstig ziek was. Wetende dat leven en dood in het verlengde van elkaar liggen, maakte de levensbedreigende ziekte van mijn vader het mooie zwangerschapsproces soms ook erg zwaar. Maar een groot geluk was, dat hij het allemaal nog mee mocht maken!

Vrijdag de 13e augustus 2004 kwam onze kleine vent ter wereld. Een dag om nooit meer te vergeten! Net als mijn vader werd hij geboren op vrijdag de 13e. (Hoezo toevallig?)

Helaas werd ik vlak na de geboorte ziek. Het woord ‘ziek’ vind ik nog steeds niet juist omdat het mijns inziens impliceert dat je dan hulpeloos en tot niet veel in staat bent. Daarentegen was ik juist erg energiek en tot (te) veel in staat! Ik kwam in de derde week na de bevalling gewoon niet meer tot rust. Ik was hyperactief. Mijn hart ging weer erg tekeer. Ik raakte ook letterlijk overspoeld door blijdschap en verdriet.

Mystieke ervaringen overkwamen me. Ik leek totaal open te staan voor een andere dimensie. (Wat ik achteraf kan beschouwen als een manische fase met psychotische kenmerken?) Maar dat wil ik niet zo zien en kan ik niet zo zien! Omdat het voor mij veel betekenis heeft. Ik kreeg op een nacht een diepe gevoelsboodschap, dat mijn vader niet lang meer zou leven. Ik kan het niet goed omschrijven, maar het voelde voor mij als een waarheid. Ik ben die nacht niet meer gaan slapen en muziek voor mijn vader gaan opnemen. Als afscheid van hem. Vanaf die tijd sliep ik slecht, had ik enorm diepe gedachten en kwam ik niet goed meer aan mijn rust.

Na een aantal dagen zonder rust raakten mijn man en ik in een negatieve spiraal met elkaar. De slapeloze nachten en de ruzies onderling eisten van beiden uiteindelijk zijn tol. Ik miste enorm die warme arm om me heen. Er was alleen maar ‘strijd’. Hij miste de oude vertrouwde Karina.

Toen ik ‘ongeremd’ begon te worden en mensen ’s nachts ging bellen en ook angstig werd voor mijn man, hebben mensen ingegrepen en werd ik opgenomen. Om tot rust te komen en erger te voorkomen. Met medicatie in een lage dosering, ben ik tot rust gebracht. Zo trachtten ze te voorkomen dat ik in een psychose zou belanden.

Ik was angstig, boos en heel verdrietig. De eerste twee dagen van mijn opname heb ik veel geslapen. Na een drietal dagen werd besloten dat mijn zoontje bij mij moest komen. Dit was een enorme opluchting! Omdat ik mijn zoontje ’s nachts zelf voedde heb ik gevraagd om vermindering van de rustgevende middelen. Ik wilde niet zo versuft zijn. Toen die medicatie eraf ging, ging het vlot bergopwaarts. Ook wilde ik zoveel als ik maar kon naar mijn vader kunnen omdat hij erg ziek was.

De opname heeft bij elkaar twee weken geduurd. Het herstel verliep voorspoedig. Door de rust, begeleiding en verkregen inzichten konden mijn man en ik ons beter verplaatsen in elkaar. Wel bleef ik wat onrustig in mijn gedrag. Maar er was ook veel aan de hand …

Oktober 2004 stond in het teken van mijn vaders ziekte. Het afscheid kwam voelbaar naderbij. We gingen zo vaak als we maar konden met de kleine naar hem toe. Dinsdag 9 november 2004 was het zover. Mijn vader overleed in het ziekenhuis in Zwolle. Na een dappere strijd moest hij toch opgeven. Hij had de laatste dagen enorme pijn van de tumor. In samenspraak met artsen en ons gezin is mijn vader ingeslapen.

Een periode van actief handelen overschaduwde het eigenlijke rouwen. Daarnaast ging mijn schildklier weer te snel werken. Mijn ‘Graves’ speelde weer op. Tijdens een periode van intens verdriet kreeg ik een radioactieve slok jodium om mijn schildklier stil te leggen. Daarna moest ik een week in quarantaine. Ik miste mijn vader enorm en mocht nu ook niet bij mijn man en mijn zoon zijn. Dan duurt een week best lang!

Hier begon de ellende pas echt. Ik kon na die periode opeens niet meer slapen. Daarnaast werd ik heel traag en lusteloos. Ik had enorme spierpijnen. Ik werd ziek!

In februari 2005 werd ik zelfs zo ziek, dat ik niet voor mijn zoontje kon zorgen. Alles was me te veel. Ik had zulke spierpijnen, dat ik zelfs spierverrekkingen had na een gewone wandeling. Maar al die tijd heeft niemand (ikzelf ook niet) aan mijn schildklier gedacht!

Omdat ik depressieve klachten kreeg; bijna apathisch werd en niet meer van bed kon door mijn vermoeidheid, werd ik behandeld met medicatie tegen een depressie (citalopram) en risperdal. Ik ging steeds meer achteruit. Ik leek wel een zombie in mijn gedrag. Mijn schoonouders vingen mijn zoontje op en ik was moe moe moe. Ik had ook momenten dat ik te kennen gaf, dat ik op deze manier het leven niet meer zag zitten. Wederom een reden om onder behandeling te komen in het psychische circuit.

In maart 2005 had ik een controleafspraak met mijn internist en werd er opeens duidelijk wat er speelde! Mijn schildklier was door de radioactieve slok jodium zo goed als dood gestraald. Mijn schildklier werkte niet meer. De internist reageerde heel beschuldigend naar mijn man met de opmerking: ‘Dat u dat niet is opgevallen! Dat opgeblazen gezicht, die spierpijnen, die traagheid en het haaruitval! Dat wijst op een hypothyreoïdie!’

Waarop mijn man zei dat hij door de bomen het bos ook niet meer zag. Wij dachten aan een postnatale depressie!! In allerijl moest ik aan de thyrax-tabletten. Pas toen werd mijn denken minder traag en mijn spieren weer sterker. De opbouw van de thyrax moest langzaam gebeuren. Begonnen werd met 25 mcg en na een aantal maanden zat ik op 150 mcg. Toen na ongeveer een maand thyrax mijn schildklier weer behoorlijk was ingesteld, ging het mij ook beter. Langzamerhand kwam mijn zelfverzekerdheid weer terug. De risperdal en de citalopram werden afgebouwd. Daar knapte ik ook alleen maar van op!!! Want wat ik nodig had was thyrax (schildklierhormoon).

Toen de dosis thyrax rond de 75 mcg was, verdwenen de depressieve klachten als sneeuw voor de zon. Zowel het fysieke als het mentale herstellingsproces hebben nog wel enige tijd in beslag genomen. Ik moest ook weer vertrouwen krijgen in mijn eigen kunnen. En ik moest mijn conditie weer opbouwen. Maar omdat ik de ‘zin’ weer terug had gekregen; de energie weer voelde stromen kreeg ik ‘vechtlust’. Ik werd zienderogen sterker en beter! Ik kan zeggen dat na 9 maanden de boel pas weer op de rit was. Toen kwam ik pas weer toe aan de buitencirkel. Werkhervatting kwam weer in beeld. Op therapeutische basis name ik weer deel aan het arbeidsproces. Alles stap voor stap. Met als hoogste prioriteit mijn gezin.

Wel vraag ik me nog wel eens af hoe en waarom dit allemaal kon gebeuren. Puur door slechte begeleiding en controle van mijn schildklierwaarden na de bevalling is er een hoop over het hoofd gezien. Na een zwangerschap zijn extra controles van schildklierwaarden (zeker bij schildklierpatiënten) op zijn plaats! En na een radioactieve slok zijn vroegtijdige controles mijns inziens ook geen overbodige luxe. Ik miste het schildklierhormoon en raakte psychisch en lichamelijk van de koers. Heb een stuk babytijd van mijn zoon moeten inleveren!

De uiteindelijke ‘waaromvraag’ kun je nooit beantwoorden. Waarom stappen mensen uit het leven terwijl drie deuren verder mensen lachen om een carnavalslied? Voor mijzelf heb ik geleerd om blij te zijn met elke dag dat ik me nu wel weer goed voel. Ik geniet van mijn zoontje. Ik geniet van de liefde van mijn man. Ik geniet weer van mijn familie en vrienden. En ik hoop dat ik nooit meer die leegte hoef te ervaren.

Achteraf gezien komt mijn manie direct na de bevalling hoogstwaarschijnlijk door een te snel werkende schildklier. Mijn depressie komt hoogstwaarschijnlijk door een niet meer werkende schildklier. Nu slik ik dagelijks mijn 150 mcg thyrax. Zo nu en dan heb ik nog wel eens last van ‘onrust’ en spierpijnen. Uit recent bloedonderzoek blijkt mijn waarde nu ook aan de iets hoge kant. Maar dat heb ik 1000 keer liever dan de apathische kant. Dus ik laat het lekker zo!