Mijn schildklier en ik – the battle

“Jij bent niet normaal.” Dit schreeuwde een ex-vriendje naar me tijdens een romantisch weekendje  in Frankrijk. Helemaal ongelijk kon ik hem niet geven. Ik stond immers met mijn koffer klaar om midden in de nacht naar het eerste het beste treinstation te gaan vanwege een knallende ruzie over iets onbenulligs. Eenmaal thuis – gewoon met de auto – belde ik mijn moeder. In plaats van met me mee te buigen, vertelde ze dat ze mijn gedrag inderdaad anders vond de laatste tijd.  Ze herkende me soms niet. Ik schoot om het minste of geringste uit mijn slof. Een collega had bijvoorbeeld iets verkeerds gedaan en ik wilde ontslag nemen. Nu heb ik altijd wel gevoel voor drama gehad, maar toch. Die opmerking van mijn moeder kwam aan. Het kwartje viel en ik ging naar de huisarts.

Daar somde ik voor de zoveelste keer mijn klachten op: zwaarmoedig, emotioneel en moe. Een verschil: dit keer was het geen standaardpraatje van “… je hebt een drukke baan, relatie is net uit, veel stress, dus het is niet zo gek dat je moe bent …” Nee, ik kreeg een huisarts-in-opleiding die zo alert was om mijn schildklierwaardes te checken. Een week later kreeg ik de uitslag. Nietsvermoedend ontving ik de boodschap. “Jouw schildklier werkt te traag.  En het is blijvend.”

Kleng! Een klap in mijn gezicht. Tegelijkertijd ook een opluchting. Ik heb echt iets, ik ben dus toch niet gek, wat ik soms wel dacht.

Slechte grap van boven

Chronisch ziek-zijn, dat is even slikken. Verder raakte het me nauwelijks. Ik was ook in een mum van tijd ingesteld. 100 mcg Euthyrox. Kwestie van elke dag trouw mijn pilletje slikken en dan komt alles goed.  En daar leek het ook een tijdje op. Ik pakte de draad van mijn oude leventje weer op. Druk, druk en druk.

Af en toe sprak ik wel over mijn schildklieraandoening, zij het met een soort afstand. Gekscherend noemde ik mijn ziekte ‘een slechte grap van boven’. Zo ervaarde ik het ook. Juist ik, iemand die meestal bruist van de energie. Ik, die werkt, studeert, sport, uitgaat … Juist ik word gedwongen op de bank te gaan zitten.

Dit speelde in 2003. Inmiddels is het vijf jaar later. En ben ik heel wat artsenbezoeken, priksessies en schildklierschommelingen verder. In die vijf jaar heb ik ook enkele korte relaties gehad, waarvan er een eindigde omdat hij ‘niet om kon gaan met mijn buien’.

Sinds drie jaar heb ik een vaste relatie. Ook hij noemt me af en toe ‘niet normaal’. Toch is het anders. Hij blijft, ondanks de hysterische buien en kwetsende opmerkingen. Nu is het niet hij, maar ik die genoeg heeft van dit constant terugkerende ‘drama’.

Jij bent niet normaal

Verder heb ik onlangs een gezonde zoon gekregen. Iets wat ik niet voor mogelijk had gehouden. Mijn lichaam had me in die vijf jaar immers al zo vaak teleurgesteld. Tijdens mijn zwangerschap voelde ik me beter dan ooit. Geen lastige menstruaties, nauwelijks hysterische buien, meestal gewoon erg gelukkig en dolblij dat mijn lijf zo goed meewerkte.

Mijn zoontje is inmiddels 8 maanden. Gezond en wel. Voor zover we kunnen zien, heeft hij een goed werkende schildklier. Zelf ben ik nog absoluut niet in balans. Mijn menstruaties zijn weer heel heftig, ik ben erg vermoeid (ook al hoort dit bij het moederschap, toch lijkt me dit niet echt de bedoeling), ik heb weer regelmatig hysterische en zwaarmoedige buien. De woorden ‘jij bent niet normaal’ hebben me ook alweer bereikt. En met dat laatste kan ik het alleen maar eens zijn. Ik voel me soms ook niet normaal. Of beter gezegd: niet mezelf.

Goed nieuws op papier

Vandaar ook dat ik al diverse keren ben gaan bloedprikken in de hoop dat ik medicijnen mag minderen. Inmiddels zit ik op 150 thyrax. Mijn internist heeft me al twee keer gebeld met de uitslag. Beide keren was ik teleurgesteld met haar bericht dat alle waardes goed zijn. Dit vond ze natuurlijk een beetje vreemd. Het is toch goed nieuws? Je schildklier werkt prima.

Ja, inderdaad op papier. Alleen ik voel me niet goed. Ik zit niet lekker in mijn vel. Mijn huisarts – overigens weer een andere – noemt het een lichte postnatale depressie. Zelf denk ik dat mijn schildklier ook een groot aandeel heeft in dit gebeuren.

Mijn vraag is nu: wie heeft hier ervaring mee? En wie heeft zin om hierover contact te hebben, zodat ik binnenkort de serie ‘mijn schildklier en ik – the battle’  eens af kan ronden. Alvast bedankt voor jullie reacties.

Reacties zijn welkom via dit formulieren vul in bij onderwerp: Daisy