Een andere invalshoek …

Graag wil ik vertellen over mijn ervaring met de schildklier en hoe ik ermee ben omgegaan. De reden dat ik dit wil delen is dat ik het betreur dat er mensen zijn die, mijns inziens, onnodig lijden. Het zou geweldig zijn als ik iemand kan helpen met mijn verhaal.

Ik ben geboren in een ondernemersgezin. Het gezin bestaat uit twee hardwerkende ouders, een broer, zus en ik. Ik heb een fijn gevoel over mijn jeugd. Veel plezier met vriendjes en vriendinnetjes, veel buiten. Voor mijn zevende verjaardag kreeg ik een pony waar ik tot mijn 17e jaar een fantastische tijd mee heb gehad. We vormden een goed team samen en deden mee aan wedstrijden op het hoogste niveau.

Modeacademie

Graag ging ik naar school, vond het leuk om te leren en ontwikkelde mij ook graag naar een hoger niveau. Toen mijn ouders mij de kans gaven om naar de modeacademie te gaan, greep ik die kans dan ook met beide handen aan. Het zijn vier heel zware jaren geweest maar ook hele leuke. Na de academie slaagde ik er niet in om een passende baan te vinden en daar baalde ik heel erg van. Na drie jaar met uitzendwerk vond ik een leuke baan bij een groot kledingbedrijf waar ik aan de slag ging als etaleuse. Al snel had ik door dat de bedrijfssfeer niet optimaal was en ik werd daardoor flink beïnvloed, kon moeilijk mijn grenzen aangeven.

Ziekte van Graves

Wij woonden samen en mijn slechte humeur werkte zeker niet mee in deze relatie, hij liep stuk. Vanaf toen barstte de bom blijkbaar ook in mijn lijf. In 2002 opperde een gynaecoloog bij het aanhoren van mijn klachten dat mijn schildklier op hol geslagen kon zijn. Dit werd inderdaad bevestigd door een internist; hij zei dat ik de ziekte van Graves had. Mijn werk moest ik neerleggen en al snel kreeg ik De Slok. Ik had enorm rare klachten en ervaarde ze ook als heel bedreigend. Dit kende ik niet: depressiviteit, paniekaanvallen, hyperventilatie. Ik durfde de deur niet meer uit. Kreeg de verkeerde medicijnen waardoor alles verslechterde. Ik wilde maar één ding: ERUIT! De huisarts wilde mij antidepressiva voorschrijven maar dat weigerde ik. Ik wilde erzelf doorheen.

Een helder licht

Ik kan mij herinneren dat ik op een heel slechte dag voor het raam van mijn flat stond en naar buiten keek. In een heel kort moment werd alles wat ik buiten zag overgoten met een heel helder licht. Ik zag het niet alleen, het doordrong ook mijn hele wezen en het voelde zo vredig, dat ik er echt om moest huilen, tranen van vreugde. Ik wilde vanaf toen nog maar één ding; daar naartoe en ik was vastbesloten. Immers; wanneer je de leegte hebt ervaren dan weet je dat het tegendeel er ook is.

Rode draad

Al snel daarna stelden mijn ouders mij voor om naar een psycholoog te gaan. Samen met die ene ervaring en de gesprekken die ik volgde met een fantastische psychologe ging het gestaag vooruit. Ik had de rode draad van de gesprekken begrepen; ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn leven. Uiteindelijk heb ik ook mijn werk volledig kunnen hervatten, en in 2006 ben ik bevallen van een dochter.

In een gestaag proces van veel zelfonderzoek en veel goede boeken lezen heb ik niet de ziekte aangepakt maar mijn denken. Ik identificeerde mijzelf niet langer met alle gedachten van wanhoop en machteloosheid. Het lijden was, is en blijft weg. Na die ene bijzondere ervaring leek ik steeds weer de juiste mensen tegen te komen. Ik doorbrak negatieve patronen en ook aan moeizame relaties kwam een eind.

Van overleven naar leven

Al deze ervaringen hebben mij gebracht waar ik nu ben. Ik ben een veel leuker mens geworden voor mijn omgeving, sta stabiel in het leven en lever op geen enkele manier strijd met wat dan ook, dat wil niet zeggen dat ik geen nee zeg overigens, dat kan ik heel goed.

Op deze manier werkt het leven VOOR mij, ik ben van overleven naar LEVEN gegaan. Leven zoals leven bedoeld is. Er is vrede in mijn denken. Dat wil niet zeggen dat ik geen hobbels meer ervaar of geen pijn, maar ik zie de uitwegen en de ingangen nu. Ik kies iedere dag weer voor deze denkwijze en ben dankbaar voor wat het brengt; rust en vrede.

Het vereist consistent denken, maar als ik het kan dan kan een ander het ook! Misschien doet het denken aan een spirituele reis maar dat heb ik dan wel mooi thuis gedaan. Ik ben niet naar verre oorden gereisd om een of andere goeroe te bezoeken!

Wat betreft mijn schildklier; ik slik een tabletje euthyrox per dag maar heb niet het gevoel dat het iets voor, maar ook niet tegen mij doet. Omgekeerd placebo-effect wellicht.

Mocht iemand een reactie willen geven op mijn verhaal, dan zie ik die graag tegemoet.

Miranda de Haas