The Battle – vervolg

Beste lezers,

Allereerst hartelijk bedankt voor het overweldigend aantal reacties op mijn artikel ‘the battle’. Echt, heel prettig. Nooit verwacht ook. Excuses ook meteen aan diegenen op wiens mail ik nog niet heb kunnen reageren. Tijd ontbreekt. Verder vind ik het af en toe ook best heftig om andermans relaas te lezen.

Enthousiasme en schrikbeeld

In eerste instantie stortte ik me vol op de reacties. Ik probeerde ieders mail zo uitgebreid en integer mogelijk te beantwoorden. Enthousiast schreef ik ook naar de redactie dat ik al bezig was met een nieuw bericht. Dit keer zou ik schrijven over de prettige adviezen, steun enzovoorts ... Echter, na een tijdje merkte ik dat mijn enthousiasme daalde. Hoe kwam dat? Inderdaad, ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Zwart-op-wit kon ik lezen wat mijn toekomst zou kunnen zijn. Sterker nog: ik kreeg mijn schrikbeeld soms voorgehouden. Minder werken. Minder sociaal leven. Minder actief in het leven staan. Veel rust nemen.

Tegelijkertijd gaven de vele reacties me ook steun. Deze ‘battle’ strijd ik niet alleen, vele anderen hebben deze strijd gestreden of strijden deze nog steeds. Ook zaten er bruikbare tips bij. En veel opbeurende woorden natuurlijk.

Wat mij betreft, is het een aanrader om een oproep te plaatsen.

Gedoseerd bezig zijn met mijn schildklier

Nu ik dit zo schrijf, realiseer ik me weer hoe makkelijk ik het hele schildklierverhaal naar de achtergrond duw als het weer goed met me gaat. Totdat mijn energie weer op is ... en dan begint de ‘battle’ opnieuw. Voor mij dus een mooie les: gedoseerd bezig zijn met mijn schildklier, zodat het een stukje van mij wordt. Iets wat er gewoon is en waar ik niet tegen hoef te strijden. Dus bij deze een belofte: ik ga iedereen beantwoorden, tijd noem ik niet, want dat kan ik nog niet zeggen.

Hoe gaat het nu?

Rest me nog te schrijven hoe het inmiddels met me gaat. Op mijn werk heb ik een soort ‘coming-out’ gedaan. Via een nuchtere mail heb ik mijn collega’s verteld waarom ik de laatste tijd zo prikkelbaar kan zijn en me wat terugtrek. Wat dat laatste betreft: ik werk regelmatig thuis. De reacties op mijn mail waren wederom overweldigend. De meeste collega’s vonden het moedig en prezen mijn openhartigheid. Verbazing ook. De reacties kwamen via de mail en dat was voor mij prettig.

Verder ben ik één dag per week minder gaan werken en dat bevalt prima. Ook heb ik mijn bloed op veel verschillende zaken laten testen, o.a. op B-12, schijnt een grote veroorzaker te zijn van vermoeidheid. Ook hier kwam niets uit. Toen heb ik mijn huisarts met tranen in mijn ogen gevraagd of ze me serieus wilde nemen. Zij gaf me toen een geweldig antwoord, namelijk: ‘Wanneer vind je dat ik je serieus neem?’ En dat is het punt waar ik nu zit. Samen met de huisarts ga ik een plan maken ...

Nogmaals bedankt voor alle openhartige reacties, veel succes en sterkte,