De achtbaan die het leven heet 

Het is nu zondag, een paar dagen nadat ik het goede nieuws heb gehoord. En ik verkeer in een soort van staat van algehele verbijstering. In plaats van een vreugdevol dansje in de kamer, zit ik als een leeg gelopen ballon op de bank en voel eigenlijk geen blijdschap, voel eigenlijk helemaal niets. Heb er uitgebreid over gesproken met L. en ben tot een aantal inzichten gekomen. Hieronder volgen er een paar. 

Het belangrijkste is dat mijn gevoel de verstandelijke zaken niet bij kunnen houden. Zo voelde ik me niet ziek toen de dokter drie maanden geleden constateerde: “Nou mevrouw P., ik heb helaas slecht nieuws, u bent ziek, ernstig ziek en we moeten snel actie ondernomen om u te behandelen.”  Ik voelde mij in een blakende gezondheid, had een super conditie en niets was met te veel. Door de operatie, het hier opvolgende tekort aan schildklierhormonen, allerlei bijverschijnselen en de slok, heb ik in snel tempo flink wat jasjes uitgedaan. Het accepteren dat ik kankerpatiënt ben, is er toch wel mondjesmaat ingeslopen, maar ben er nog niet helemaal. Ben wel al een heel eind op streek. 

Vervolgens nu, drie maanden later constateert weer een andere dokter: “Gefeliciteerd mevrouw P., ik heb goed nieuws. We hebben de kanker onder controle, u heeft geen uitzaaiingen en bent kankervrij. U bent weer beter!” Nu voel ik me wél ziek, ben geen knip voor de neus waard, 2 x 10 minuten fietsen op de hometrainer is de maximale inspanning die ik per dag kan doen. Ben een menselijk wrak. En nou zegt de dokter spontaan dat ik beter ben …

Wacht effe, in welke foute film ben ik beland ? Ik ben nog aan ’t wennen aan het feit dat ik kankerpatiënt ben en nou ben ik in eens beter. Het is niet te bevatten. Het is net alsof ik aan het wakker worden ben uit een boze droom dat ik als een afgesloten pakketje kan parkeren in een donker hoekje van de schuur. En dat ik dan net kan doen alsof er niets gebeurd is. Alleen dat litteken, die potten pillen, de restklachten en mijn slechte conditie, daar moet ik nog iets mee. Hoe kwam ik daar ook al weer aan … 

Het tweede is dat ik gevoelsmatig een slag moet maken van “overleven” naar “verder leven”. Was ik eerst bezig met afkicken van mijn workaholic-schap en te leven van consult, naar bloedprikken, foto laten maken, operatie, opname, uitslag, moet ik nu ineens gaan overleggen met de verzekeringsmaatschappij over re-integreren en weer aan het werk gaan. Heb ik eindelijk in de gaten dat hobby’s en vrije tijd eigenlijk heel erg leuk en zinnig zijn, moet ik dat weer neerleggen en denken aan werk. Wat was dat ook al weer ? Werk …

Ik ben misschien wel uit de achtbaan gestapt, maar, dat je na het uitstappen staat te tollen op je benen … dat was ik even vergeten. 

Meer lezen?